ประวัติของเกาสมุย

ประวัติเกาะสมุย

 

 

เกาะสมุย เป็นอำเภอที่มีสภาพเป็นหมู่เกาะในอ่าวไทยอยู่ในเขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี พื้นที่ 1 ใน 3 เป็นที่ราบซึ่งล้อมรอบด้วยภูเขาเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งทางฝั่งทะเลอ่าวไทย อำเภอเกาะสมุย มีพื้นที่ของเกาะต่าง ๆ รวมกันรวมประมาณ 252 ตารางกิโลเมตร เฉพาะตัวเกาะสมุยเองมีพื้นที่ประมาณ 228 ตารางกิโลเมตร เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศไทยรองจากเกาะภูเก็ต

ท้องที่อำเภอเกาะสมุยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 1 แห่ง ได้แก่

• เทศบาลเมืองเกาะสมุย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลอ่างทอง ตำบลลิปะน้อย ตำบลตลิ่งงาม ตำบลหน้าเมือง ตำบลมะเร็ต ตำบลบ่อผุด และตำบลแม่น้ำทั้งตำบล

ตั้งอยู่ในบริเวณอ่าวไทย เป็นอำเภอหนึ่งอยู่ในเขตจังหวัดสุราษฎร์ธานี ห่างจากสุราษฎร์ธานีไปทางทิศตะวันออก ประมาณ 84 กม. มีเนื้อที่ 247 ตรกม. กว้าง 21 กม. ยาว 25 กม. ถนนโดยรอบเกาะ (ถนนสายทวีราษฎร์ภักดี) ยาว 50 กม. พื้นที่ 1 ใน 3 ของเกาะเป็นที่ราบ ล้อมรอบภูเขา
ลักษณะภูมิอากาศเป็นแบบมรสุมเขตร้อน มี 2 ฤดู คือ ฤดูฝน เริ่มตั้งแต่เดือนมิถุนายน-ธันวาคมและฤดูร้อนตั้งแต่เดือนมกราคม-พฤษภาคมเป็นช่วงคลื่นลมสงบเหมาะสมแก่การท่องเที่ยว
เมื่อต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 เกาะสมุยขึ้นอยู่กับเมืองนครศรีธรรมราช ต่อมาเมื่อพ.ศ.2440 ได้จัดระบบการปกครองประเทศใหม่ ตั้งเป็นอำเภอเกาะสมุย นายอำเภอเกาะสมุยคนแรกคือ พระยาเจริญราชภักดี(สิงห์ สุวรรณรักษ์) และในปีพ.ศ.2540 เกาะสมุยมีอายุครบ 100 ปี ทางจังหวัดได้มีการจัดกิจกรรมต่างๆเพื่อเฉลิมฉลองโอกาสนี้
คำว่า "สมุย" เป็นคำมาจากภาษาใดไม่ปรากฏแน่ชัด มีข้อสันนิษฐานต่างๆ นานา บ้างก็ว่ามาจากภาษาจีนไหหลำว่า "เช่าบ่วย" แปลว่า "ด่านแรก" หรือ "ประตูแรก" เพราะในสมัยก่อนชาวจีนที่มาติดต่อค้าขายกับประเทศไทยใช้เรียกเกาะสมุยเมื่อมาแวะพักจอดเรือ ต่อมาออกเสียงเพี้ยนเป็น "สมุย" บ้างก็ว่ามาจากภาษาทมิฬว่า "สมอย" แปลว่า คลื่นลม บ้างก็ว่ามาจากชื่อต้นไม้ที่มีอยู่ทั่วไปในภาคใต้ คือ "ต้นหมุย" บ้างก็ว่า "สมุย" เป็นคำภาษามลายู ซึ่งพวกแขกมลายูที่มาติดต่อค้าขายกับประเทศไทยใช้เรียก

เกาะสมุย